Rozdział 17.

Para spała jak zabita, gdy rozległo się głośne i natarczywe pukanie.

- Kto się tak dobija? – jęknęła Yv otwierając zaspane oczy.

Rozejrzała się po pokoju. Na podłodze leżała koszulka Nathana i o dziwo, jej komórka. Ostrożnie zsunęła rękę Natha z siebie i powoli wygramoliła się z łóżka.

- Moja głowa… - jęknęła znów, gdyż nadal odczuwała działanie wypitego alkoholu, i podreptała otworzyć drzwi. Po drodze wpadła na szafkę na buty wybijając sobie palca u nogi.

- Fuck! Uduszę tego kogoś kto stoi za tymi drzwiami – odgrażała się dziewczyna.

Nie patrząc przez wizjer otworzyła drzwi i zobaczyła swoją siostrę Ewelinę z chłopakiem, Krzyśkiem i stanęła wryta.

- Iwka! – krzyknęła Ewelina po polsku i rzuciła się uściskać siostrę.

- Siemka młoda – przywitał Iwonę Krzysiek, również ją obejmując.

- Co wy tu robicie? – zapytała gości.

- Pisałam Ci e-maila w poniedziałek - oznajmiła Ewelina.

- Nie miałam czasu sprawdzić…

- A co takiego ważnego robiłaś, że nawet wieczorem chwili nie znalazłaś? – dopytywała siostra, a w myślach Yv pojawiły się wszystkie wieczory z Nathem.

- Uważaj, bo Ci powiem… - i przerwała, bo właśnie z pokoju wyszedł Nathan z koszulką w ręku i z rozpiętym paskiem.

Wszystkie oczy zwróciły się w jego stronę. Ewelina była w największym szoku, a Krzysiek tylko chichotał.

- Będziemy teraz tak stali? – zapytała cicho Yvonne przerywając niezręczną ciszę na co Ewelina spojrzała na nią morderczym wzrokiem – Idźcie do salonu i czekajcie na mnie – zwróciła się do nich, a sama podeszła do swojego chłopaka i razem zniknęli za drzwiami.

- Jak głowa? – zagadnęła Yv.

- Mam kaca, normalka po takiej ilości alkoholu – uśmiechnął się i usiadł na brzegu łóżka.

- Głowa mi zaraz eksploduje i jeszcze Ewelina przyjechała, chyba lepiej być nie mogło. Turniej dzisiaj… Czuję, że ten dzień będzie porażką… - usiadła obok chłopaka - Sorry za siostrę, jest trochę dziwna i przewrażliwiona na punkcie moich chłopaków, zupełnie jak mama.

- Domyślam się, co mogła pomyśleć, jak mnie zobaczyła.

- Jej mina była bezcenna – powiedziała Yv i oboje wybuchnęli śmiechem.

- Dlaczego ja nie dostałem jeszcze buziaka dziś? – upomniał się Nath.

- Widocznie nie zasłużyłeś – droczyła się z nim Yvonne.

- Jeśli nie po dobroci zawsze mogę siłą skraść jednego.

- Myślisz? – udawała niedostępną.

Wstała z kanapy i chciała podejść do komórki ale Nath złapał ja za rękę i przyciągnął do siebie sadzając ją sobie na kolanach.

- Chciałem po dobroci – szepnął i pocałował dziewczynę.

- Tym razem Ci się udało – i jeszcze raz pocałowała chłopaka – A teraz musisz się zbierać, bo się spóźnię, a trener się wścieknie. I dlaczego Ty miałeś rozpięty pasek? Bo jakoś sobie nie przypominam, żebym wczoraj była nim zainteresowana…

- Musiał sam się rozpiąć -  uspokoił ją Nath, a Yv odetchnęła z ulgą.

Zeszła z kolan chłopaka. Nathan wciągnął koszulkę i zapiął pasek. Już mieli wychodzić z pokoju, gdy Yvonne zatrzymała go.

- Dziś śpisz u siebie – poinformowała, a on zrobił smutną minę – Wieczór muszę spędzić z nimi, bo się jeszcze obrażą.

- Ale jutro u mnie? – pytał z nadzieją.

- Zobaczymy – uśmiechnęła się i opuścili pokój.

Odprowadziła chłopaka do drzwi. Nathan na pożegnanie pocałował ją w szyję.

- Do zobaczenia – powiedział i wyszedł.

Yvonne do turnieju miała 1,5 godziny, więc najpierw poszła do salonu do gości. Gdy siadała na kanapę Krzysiek z Eweliną patrzyli na nią podejrzliwie.

- Kto to był? – zapytała prosto mostu siostra Yv.

- Chłopak – odpowiedziała niechętnie Yvonne.

- No tyle to zauważyłam, a dokładniej? Co on tu robił? – ciągnęła Ew.

- Głupie pytanie. To samo, co ja, gdy nocuję u Ciebie – wtrącił się Krzysiek.

Po tych słowach Yv się zaśmiała, a Krzysiek dostał poduszką od swojej dziewczyny.

- Ale ona jest jeszcze młoda – ciągnęła dalej swój wywiad Ewelina.

- Ew, to tylko 2 lata różnicy, nie przesadzaj. A Ty, ile miałaś, jak zaczęliśmy się spotykać? – mówił dalej chłopak.

- Zdrajca, powinieneś być po mojej stronie… - obraziła się Ew.

- Chętnie bym posłuchała tej wymiany zdań ale mam turniej i muszę Was opuścić – oznajmiła nagle Yv.

- Jaki turniej? – zapytała zirytowana Ewelina.

- Osłabiacie mnie. Zostawię Wam klucze, bo nie będzie mnie cały dzień, wrócę wieczorem, o ile w ogóle wrócę.

- Co? – zapytała zdziwiona Ewelina.

- Krzysiek, jak Ty z nią wytrzymujesz … - zażartowała Yvonne i tym razem ona dostała poduszką od siostry.

Z uśmiechem na twarzy wzięła czyste ubrania i pomaszerowała do łazienki się wykąpać. Potem zrobiła kanapki na śniadanie i pokazała tymczasowy pokój Ewelinie i Krzyśkowi. Sprawdziła, czy wszystko spakowała do torby i, gdy dostała smsa od Jess, że czekają na dole wyszła z mieszkania.

Czuje w kościach, że ten rozdział to kompletna porażka ...