Rozdział 8.

Tymczasem w mieszkaniu Nathana i Jessicy

- Gdzie Nath? – zapytał Jay, gdy tylko wszedł do mieszkania kumpla.

- Siedzi w swoim pokoju, powiedział, że nie będzie się z nami uczył – odpowiedziała Jess i dodała – zaprosił Yv ale odmówiła.

- Nie rozumiem tej dziewczyny, jak słowo daję. Ślepa jest, czy jak?

- Powiem Ci, jak obiecasz, że będziesz milczał i nikomu ani słowa.

Chłopak obiecał i oboje zasiedli przy blacie w kuchni. Jess opowiedziała o byłym chłopaku Yvonne, że chce do niej przyjechać, i jeśli tak dalej pójdzie znowu będą razem.

- Co to to nie, już ja się postaram, żeby ona i Nathan byli razem – oznajmił Jay.

- Szkoda tylko, że o nas tak się nie starasz – szepnęła dziewczyna.

- Słyszałem – po czym podszedł do Jessicy, przytulił ją i dał całusa w policzek.

Oboje weszli do pokoju Natha. Chłopak leżał na łóżku i patrzył w sufit.

- Młody musimy pogadać o tobie i Yvonne – zaczął Jay – Jess, obiecałem, że nic nie powiem ale muszę.

Nathan ożywił się momentalnie.

- Więc słucham – powiedział a Jay zaczął opowieść.

- Więc jeśli chcesz z nią być to się staraj, czas ucieka. Ten chłoptaś też się niedługo zjawi – zakończył swój wywód Jay – A teraz wybacz, idziemy się uczyć – i wziął za rękę Jess.

- Ciekawe czego będziecie się uczyli – zażartował Nathan i wszyscy troje się zaśmiali.

Został sam w pokoju z własnymi myślami. Nie czekając dłużej napisał pospiesznie smsa do Yv.

Wracamy do Yonne

Po obiedzie mając niezły mętlik w głowie Yvonne postanowiła iść do parku. Zabrała ze sobą laptopa i słuchawki. Park był niedaleko, więc poszła pieszo. Obeszła cały park i usiadła pod drzewem z dala od ludzi. Włączyła sobie radio internetowe i czytała różne informacje dotyczące klubów piłki ręcznej w Londynie. W końcu musiała wybrać jakiś klub, w którym zamierzała grać. Czytając to wszystko poczuła wibracje w kieszeni. Wyjęła komórkę i odczytała smsa.

„Musimy się spotkać. Nie próbuj się wykręcać.” Był to smsa od Nathana.

Serce Yv zabiło szybciej. Z jednej strony była zirytowana tym smsem, ale z drugiej władczość, która emanowała z treści przyprawiała ją o miłe ciarki. Odpisała szybko.

„Skoro musimy, jestem w parku Andersa.”

Teraz tylko pozostało jej czekać na przyjście chłopaka. Oparła głowę o drzewo, zamknęła oczy i dała się ponieść muzyce.

Nathan przyszedł 15 minut później. Ale postanowił poczekać aż sama otworzy oczy. Usiadł pod drzewem obok i gapił się na nią. Wtedy Yvonne dopadło uczucie, że ktoś na nią patrzy. Minimalnie rozchyliła powieki.

- Widzę Cię – powiedziała do chłopaka.

Nath uśmiechnął się ale nadal nie spuszczał wzroku z dziewczyny.

- Przestań – oburzyła się – Patrzysz się na mnie, jakbyś rozbierał mnie wzrokiem.

- Skąd wiesz, że tego właśnie nie robię?

- Masz szczęście, że nie mam pod ręką żadnego kamienia.

- Nie rzuciłabyś we mnie – droczył się z nią.

- Jesteś zbyt pewny siebie.

- Dlaczego chcesz wrócić do swojego byłego? – zapytał zmieniając diametralnie temat, co Yv zszokowało.

- Skąd wiesz? – nie mogła nic z siebie wydusić.

- Wieści szybko się rozchodzą. To jak, powiesz mi?

- Nie twoja sprawa.

Po tych słowach wstała i już miała odejść ale złapał ją za rękę i odwrócił do siebie.

- Właśnie, że moja, bo nie pozwolę Ci na to.

- Tak? Nie sądzę. Nie pozwolę sobą dyrygować! – krzyknęła, Nath popchnął ją delikatnie aż dotknęła plecami drzewa i oparł dłonie na jej biodrach.

- To nie będzie konieczne i dobrze o tym wiesz – mówił, co chwila ściszając ton głosu do szeptu, tym samym przybliżając swoją twarz do jej twarzy.

Yvonne wstrzymała oddech, jej serce waliło jak szalone. Chciała go odepchnąć ale nie była w stanie.

- Do zobaczenia – szepnął do jej ucha po raz ostatni i złożył pocałunek na policzku. Odsunął swoją twarz, uśmiechnął się i odszedł. Yv z wrażenia osunęła się na ziemię. 

I jak się podoba?