Rozdział 31.

Yvonne powoli otworzyła oczy. Była w białej, szpitalnej sali. Po jednej stronie sali zamiast ściany były okna, przez które dziewczyna widziała ludzi, chorych i lekarzy, spacerujących po korytarzu. Chciała delikatnie się poruszyć ale zamiast tego poczuła straszny ból głowy, lewego ramienia i w prawym boku. Cicho jęknęła, a po chwili pojawił się lekarz, a za nim Natalie.

- Jak się pani czuje? – zapytał mężczyzna w białym fartuchu.

- Wszystko mnie boli… - jęknęła Yv.

- Podczas upadku bardzo mocno uderzyła się pani w głowę. A także złamała rękę w trzech miejscach. Do tego postrzał, kula zatrzymała się na jednym z żeber. No i oczywiście kilka siniaków. Miała pani dużo szczęścia, że tylko tak to się skończyło…. – przerwał i bacznie przyjrzał się pacjentce.

Yvonne nagle zakręciło się w głowie. Zobaczyła także ciemne plamki przed oczami.

- Czy ja powiedziałem, miała pani dużo szczęścia? Przepraszam, powinienem powiedzieć, mięliście dużo szczęścia – oznajmił lekarz i uśmiechnął się.

- Jakie „my”? – zapytała Yv nie bardzo rozumiejąc.

Dziewczyna spojrzała na Natalie, która również nic nie rozumiała.

- Jest pani w ciąży, to trzeci tydzień. Gratuluję…

Yv nie słyszała już więcej słów, po prostu zemdlała.

- Yv, słyszysz mnie? – próbowała ocucić ją Natalie.

Otworzyła oczy.

- Ja zostawię panie same – rzekł mężczyzna i opuścił salę.

- Ja… ja nie wiedziałam… - zaczęła Yvonne, nadal była w szoku po tym, co powiedział jej lekarz.

- Nie wiem, co powiedzieć – powiedziała cicho Nati.

- Możesz mnie zostawić samą? – zapytała przyjaciółki bliska płaczu.

Natalie niechętnie zgodziła się i pożegnała. A gdy zniknęła za drzwiami Yvonne rozpłakała się. „To dziecko Nathana…” była tego pewna. To było jedyne pocieszenie w sytuacji, w jakiej się znalazła. Była za młoda na dziecko, w końcu niecałe 20 lat to nie tak dużo. Marzyła, by kiedyś założyć rodzinę z Nathanem ale nie teraz. Nie planowała tego ale nie byłaby w stanie usunąć ciąży. Nie byłaby zdolna do morderstwa. Ale to i tak nie zmieniało faktu, że zdradziła ukochanego chłopaka…

Do pory obiadu myślała nad tym wszystkim. Nad błędami, które popełniła i o konsekwencjach, jakie poniesie. Wiedziała jedno, gdy tylko wróci do Londynu powie wszystko Nathanowi. Nie będzie go okłamywała. Liczyła się z tym, że będą musieli się rozstać. Wolała już to niż kłamstwo. A dziecko? „To od Natha będzie zależało, od jego reakcji na wieść o zdradzie” postanowiła Yvonne. Nie zamierzała nikomu mówić, nawet jeśli to było egoistyczne z jej strony. A Natalie ufała, to w końcu jej przyjaciółka. Jej rozmyślania przerwała pielęgniarka, która zabrała ją na badania.

Yvonne miała zostać w szpitalu na około tydzień. Wymusiła jednak wcześniejsze wyjście pod warunkiem, że w Londynie od razu zgłosi się do swojego lekarza. O swojej zdradzie oraz planie opowiedziała Natalie. Jak sądziła, przyjaciółka nie była tym zachwycona, wręcz krzyczała na Yv próbując wybić jej to z głowy. Jednak w ostateczności obiecała pomoc i wsparcie. W ciągu kilku dni Nati znalazła kupca na swoje mieszkanie. Załatwiła wszystkie formalności i tylko czekała na wyjście Yv ze szpitala. Do Anglii miały wracać samochodem. Wszystkie swoje rzeczy spakowały do wielkiego auta Nati i ruszyły w drogę, która trwała pięć dni.

Wreszcie przybyły do Londynu. Od razu pojechały do mieszkania Yvonne, gdzie Natalie miała zamieszkać. Rozpakowały się i jeszcze tego samego dnia Yv stawiła się u lekarza. Z kolei na drugi dzień pojechały do domu Maxa, Toma i Seeva. Zastały dziewczyny chłopaków oraz Jessicę, gdyż Ci jeszcze nie wrócili z USA. Jeszcze, to znaczy samolot powrotny miał wylądować na lotnisku w samo południe. Zespół pojawił się godzinę po wylądowaniu samolotu. Uściskom i powitaniom nie było końca.

- Gdzie jest Yvonne? – zapytał Nathan widząc nieobecność dziewczyny.

- Na górze w którymś pokoju – odpowiedziała mu Natalie.

Chłopak od razu pognał na piętro. Znalazł ją w pokoju Michelle. Yv siedziała na łóżku tyłem do drzwi. Podszedł do niej, a gdy ją zobaczył był w szoku.

- Yvonne, co Ci się stało i dlaczego płaczesz? – zapytał widząc gips na jej ręku i łzy na policzkach.

Delikatnie objął ją i czule pocałował.

- Nath, musimy porozmawiać – zaczęła niepewnie.

- Weź, zaczynam się bać.

- Tak, masz czego – oznajmiła, a chłopak wytrzeszczył oczy.

Postanowiła nie owijać w bawełnę. Odwróciła się twarzą do chłopaka, spojrzała mu w oczy i zaczęła.

- Wiesz, dlaczego zerwałam z Hubertem. Zdradził mnie, to jest, całował się z inną, a potem się z nią przespał. Więc nie zdziwię się, jeśli ty zrobisz tak samo. Ha, jestem wręcz pewna, że tak zrobisz – zatrzymała się na chwilę, widziała strach w oczach Nathana – Nath…. Ja… ja Cię zdradziłam – wydusiła z siebie.

- Co?! – zapytał z niedowierzaniem.

- Tak, w Hiszpanii całowałam się z Harrym, regularnie – zaznaczyła ostatnie słowo - A kilka dni przed powrotem do Anglii przespałam się z Niallem – rozpłakała się na dobre, gdy wypowiedziała ostatnie słowa.

Nathan patrzył na nią z niedowierzaniem, lecz gdy dotarły do niego słowa dziewczyny również w jego oczach pojawiły się łzy, łzy wielkiego bólu i cierpienia. Czuł, jakby jego serce rozpadało się na milion kawałków, których nikt już nigdy nie sklei. Powoli wstał z łóżka.

- To koniec… - oznajmił – Jak mogłaś? – zapytał jej.

- Nie wiem, tak wyszło…. – również wstała na nogi.

- Zaufałem Ci…. Ale ze mnie kretyn. A myślałem, że mnie kochasz… - szlochał.

- Kocham…

Nath pokręcił głową na znak sprzeciwu.

- To koniec, nie chce Cię już więcej widzieć – po raz ostatni spojrzał dziewczynie w oczy – Jesteś dziw…

Yvonne nie pozwoliła mu dokończyć tego słowa tylko wymierzyła mu mocny cios w policzek.

-Zrobiła źle, wiem o tym ale nie pozwolę się wyzywać! – wykrzyczała mu w twarz, nerwy jej puściły.

Z wielkim żalem w sercu wyszła z pokoju zostawiając chłopaka samego. Zeszła na dół, gdzie wszyscy siedzieli w salonie.

- Yv… - zaczęła Natalie, gdy zobaczyła przyjaciółkę.

- Zawieź mnie do mieszkania – poprosiła i razem opuściły dom.

Yvonne przez kilka dni nie mogła się pogodzić ze stratą Nathana. A gdy już trochę uspokoiła nerwy wróciła na uczelnię, by w przyśpieszonym tempie ukończyć chociaż rok studiów. Postanowiła opuścić Anglię i wyjechać do USA, gdzie chciała zacząć nowe życie z małym człowiekiem, które rozwijało się pod jej sercem i miało przyjść na świat za 9 miesięcy….

KONIEC

I teraz, mam do Was sprawę.

Tym oto rozdziałem zakończyłam część I mojego opowiadania. To, czy napisze kolejną zależy tylko i wyłącznie od Was. Tak więc proszę, piszcie w komentarzach, czy chcecie kontynuację ;) Daję Wam tydzień czasu i wtedy podejmę decyzję. A jak na razie, robię sobie przerwę w pisaniu ;D

Pozdrawiam, Kinga ;)