Rozdział 1 (Część I).

W całym mieszkaniu panowała cisza. Wtem rozległ się krzyk. Jessica pobiegła do pokoju, z którego rozległ się ów krzyk. To jej starszy brat, Nathan, krzyczał i rzucał się po łóżku. Jak się chwilę potem okazało, przez sen. Jessica podeszła do brata i zaczęła go budzić.

- Nathan! Obudź się! Nath do cholery! – wołała.

Dopiero po chwili chłopak otworzył oczy ale zaraz zamknął je z powrotem.

- Moja głowa… - wyszeptał.

Jessica zaraz przyłożyła swoją dłoń do czoła brata.

- Kolego, masz gorączkę. Zaraz Ci przyniosę termometr.

Wróciła i podała go Nathanowi. Próbował usiąść ale nie miał siły.

- Leż – nakazała dziewczyna, a zanim skończyła mówić chłopak osunął się na poduszki.

Po 10 minutach oddał jej termometr.

- 38,7⁰C, no to ładnie. Musisz jechać do lekarza. Zadzwonię do …. Toma, on mi pomoże.

Telefon znalazła w swoim pokoju. Zadzwoniła do Toma i opowiedziała o Nathanie. Chłopak zgodził się pomóc kumplowi. Obiecał przyjechać jak najszybciej. Tymczasem Jessica przyniosła bratu szklankę wody.

- Jeszcze tego brakowało, żebym bawiła się w twoją niańkę.

- Nie musisz, ale dzięki za troskę – szepnął chłopak.

Jess uśmiechnęła się do niego.

- Zaraz przyjedzie Tom. Dasz radę się ubrać?

- Jasne, zaraz będę gotowy – powoli wstał z łóżka i podszedł do szafy.

Dziewczyna czekała na chłopaka w kuchni gotowa do wyjścia. Zjawił się po paru minutach, w tej samej chwili zadzwonił dzwonek oznajmiający, że ktoś przyszedł. Zanim Jessica zdążyła otworzyć Tom sam wszedł do mieszkania.

- Gdzie jest nasz „zdechlak”? – zażartował ale Jess zmierzyła go tępym wzrokiem – No sorry …

Zebrali się szybko i wyszli z mieszkania. Jessica zarządziła, żeby Tom jechał od razu do szpitala. Nathan, gdy usłyszał słowo „szpital” gotów był wysiąść z jadącego samochodu byleby tylko się tam nie znaleźć. Po namowach siostry zmienił jednak zdanie. W końcu zajechali na parking szpitala. Okazało się, że Nathan jeszcze gorzej się poczuł i był bliski omdlenia ale Tom w porę go złapał i pomógł iść.

We trójkę szli korytarzem na izbę przyjęć. Pielęgniarka kazała czekać, bo przed nimi była jedna dziewczyna i zapowiadało się na dłuższą wizytę w gabinecie. Nie mieli innego wyjścia, musieli poczekać. Zajęli miejsca w poczekalni oprócz Jessicy, która była wkurzona na tutejszą służbę zdrowia i chodziła w kółko.

Nieznajoma dziewczyna przyglądała im się. Widziała chłopaka, który ledwo siedział sam na krześle. Widocznie był bardzo chory. Bez chwili zastanowienia wstała i oparta na kulach podeszła do trójki przyjaciół.

- Hej, może chcielibyście wejść do gabinetu przede mną? Widzę, że potrzebujecie szybko pomocy, a w moim przypadku zejdzie się trochę – po czym wskazała na swoje kule.

Jessica i Tom spojrzeli na nią ze zdziwieniem.

- Naprawdę, mogłabyś? – zapytała Jess, by się upewnić.

- Jasne, trzeba pomagać innym – uśmiechnęła się nieznajoma – Tak w ogóle jestem Yvonne.

- Ja Jessica, Tom i mój chory brat Nathan – podali sobie ręce.

W tej chwili drzwi gabinetu otworzyły się.

- Wchodźcie – ponagliła ich Yvonne.

Do gabinetu wszedł tylko Tom z Nathanem. Jess pomyślała, że tak będzie lepiej. W końcu to faceci. I została z Yvonne w poczekalni.


Jeśli nie będziecie chciały czytać, zrozumiem.